Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Εσείς θα δανείζατε στον 10χρονο γιό μίας πολύ πλούσιας οικογένειας;

Αυτή την ερώτηση μπορεί να κάνει παρακαλώ ο υπουργός οικονομικών προς τους ιδιώτες και δημόσιους δανειστές μας;

Τι συμβαίνει λοιπόν τα τελευταία 30 κάτι χρόνια στην Ελλάδα?

Καταρτίζονται προϋπολογισμοί, με προβλεπόμενα ελλείμματα.
Εκτελούνται οι παραπάνω προϋπολογισμοί με χειρότερα αποτελέσματα.
Με διάφορα τεχνικά/λογιστικά κόλπα κρύβονται οι αποκλίσεις, όπως και βαπτίζονται ποικιλοτρόπως ώστε να μην μπορούν να εντοπιστούν. (επιδόματα, αποκλίσεις κόστους εκτέλεσης έργων, αναδρομικά, αυξήσεις με μορφή πλην μισθοδοσίας (μετοχές σε ΔΕΚΟ, εφάπαξ, επιδοτήσεις κλπ))
Αλλάζουν κυβερνήσεις, φορτώνουν δαπάνες της επόμενης χρονιάς στην εκτέλεση του έτους, ρίχνοντας το φταίξιμο για τις αποκλίσεις στους προκατόχους.
Τα χρήματα δεν φτάνουν, και έτσι δανειζόμαστε, εκδίδουμε ομόλογα, πουλάμε μερίδιο από την κρατική ιδιοκτησία (σε αποτίμηση που αποφασίζουν ιδιώτες και υπουργοί που ψάχνουν τρόπο να τροφοδοτήσουν την παραπάνω αλληλουχία).
Όσο καιρό είχαμε την δραχμή, το κόστος στα παραπάνω εργαλεία συντήρησης του ελλείμματος ήταν υψηλό και πολλές φορές και η ίδια η πρόσβαση στα εργαλεία αυτά ήταν αδύνατη.

Και ξαφνικά μπήκαμε στο €.
Και βρήκαμε εργαλεία δανεισμού με κόστος υποπολλαπλάσιο αυτού που είχαμε συνηθίσει.
Φτηνό χρήμα, σαν να είμαστε Γερμανία, με καπέλο λίγες μονάδες.
Κάπου εκεί μας έφυγε ο έλεγχος. Δανειστήκαμε δισεκατομμύρια, κάναμε έργα, καταναλώσαμε, ζήσαμε την μεγάλη ζωή σαν να ήμαστε οι κληρονόμοι του Ωνάση εξ' αδιαιρέτου.
Και αν όχι "μεγάλη ζωή", πάντως μεγαλύτερη από ότι πραγματικά δουλεύαμε.

Όμως δεν ήταν μόνο η κρατική μηχανή που χρησιμοποίησε τον μηχανισμό του φθηνού χρήματος. Οι τράπεζες μπόρεσαν να πάρουν φτηνό χρήμα με την εγγύηση του δημοσίου και το πούλησαν λίγο ακριβότερα στους πολίτες. Και αυτό ανατροφοδότησε την Ελληνική φούσκα. Ένα σπιτάκι, ένα καλύτερο αμάξι, διακοποδάνειο, δάνειο σπουδών, καταναλωτικό δάνειο, για όλα υπάρχει ένα δάνειο.

Και κάποια στιγμή έφτασε η στιγμή που τα χρήματα που ζητούσαμε για να συνεχίσουμε τον ρυθμό κατανάλωσης έγιναν τόσα πολλά που πλέον έγινε ξεκάθαρο: ακόμα και με το χαμηλότερο επιτόκιο (που δικαιολογεί μία ειρηνική περίοδος και μία σταθερή υγιής ανάπτυξη) τα τοκοχρεολύσια για την εξυπηρέτηση του δανεισμού μας ήταν μεγαλύτερα από ότι μπορούμε να πληρώσουμε...

Η Ελλάδα είναι το κακομαθημένο παιδί της ΕΕ. Που ο τραπεζίτης του μπαμπά του τόσο καιρό του δάνειζε χρήματα, γνωρίζοντας ότι ο μπαμπάς του θα είναι πάντα εκεί αν τα πράγματα πάνε στραβά.

Ο τραπεζίτης μας λοιπόν μία μέρα πήρε τηλέφωνο τον μεγαλοβιομήχανο πατέρα, και εκείνος του είπε ότι δεν θα αναγνωρίσει τα δάνεια του γιου του.

Έκλεισε λοιπόν το τηλέφωνο ο τραπεζίτης και αμέσως πήρε τον άσωτο υιό. Του εξήγησε ότι θα σταματήσει να του ανατροφοδοτεί τα δάνεια με χαμηλά επιτόκια, και ότι πλέον το κόστος του χρήματος θα είναι αυτό που αναλογεί στην οικονομική του κατάσταση και όχι στο βαρύ του επώνυμο.

Και αυτό το κόστος είναι τόσο μεγάλο που πλέον είναι όχι μόνο ανθρώπινα αλλά και μαθηματικά αδύνατο να ξεπληρώσει το σύνολο του δανείου του.

Έκλεισε το τηλέφωνο.

Και μετά σιωπή.

Ο υιός κοίταξε τριγύρω του. Οι κολλητοί του έπιναν φραπεδάκι στην πισίνα, η υπηρέτρια σκούπιζε τα σκουπίδια που η γυναίκα του δεν ήθελε να μαζέψει με το φρέσκο μανικιούρ της, τα παιδιά του χάζευαν μέσα από τα ανακατεμένα μαλλιά τους ένα λαμπερό show στην 52άρα plasma, και εκείνος είχε πάρει κάπου 15 κιλά και δεν μπορούσε να κουνηθεί πλέον πολύ εύκολα.

Τους κάλεσε να συζητήσουν, αλλά αδιαφόρησαν. Έβαλε τις φωνές και τελικά βαριεστημένα μαζεύτηκαν όλοι τριγύρω του.

-Αυτά συμβαίνουν. Τέλος το φτηνό χρήμα. Πρέπει να μαζευτούμε.
Οι κολλητοί άρχισαν να ψελλίζουν για κεκτημένα, μονιμότητα στην πισίνα, και επιδόματα χτυπήματος καφέ.
-Κομμένα αυτά, τους απάντησε.
Η γυναίκα τον ρώτησε αν πρέπει να ακυρώσει εκείνο το ταξιδάκι στην καραϊβική που είχε κανονίσει με τις φιλενάδες της από την Γαλλία και την Γερμανία. Τόσες μακέτες, και πλάνα είχαν κάνει παρέα.
-Κομμένα αυτά, της απάντησε.
Τα πιτσιρίκια του έριξαν το φταίξιμο που δεν έκανε καλά κουμάντα, είπαν ότι δεν πληρώνουν, και δεν γουστάρουν γενικά αυτή την φάση. Πάντως σε χωράφια, κυριακές, και άλλες τέτοιες δύσκολες δουλειές ούτε να το σκεφτεί να τους βάλει.
-Κομμένα αυτά, τους απάντησε.
Η υπηρέτρια άρχισε να τα μαζεύει από μόνη της. Αν είναι να μην πληρώνεται, καλύτερα να πάει σπίτι της.
Και έμεινε πλέον ο εαυτός τους να συνετιστεί.
Τέλος τα porsche, και τα ραφτά κουστούμια. Τέλος οι διακοπές και τα ξενύχτια.
Πήρε τον πατέρα του στο τηλεφωνο.
-Πατέρα, με πήρε ο τραπεζίτης σου στο τηλέφωνο.
-Εννοείς ο τραπεζίτης ΣΟΥ.
-Οκ. Με πήρε ο τραπεζίτης ΜΑΣ και μου είπε ότι πλέον θα δανείζομαι με το πραγματικό κόστους χρήματος με βάση το ρίσκο που μου αναλογεί. Γιατί μου το κάνεις αυτό ρε πατέρα?
-Εγώ στο κάνω? Σε είχα πάρει για σοβαρό παιδί, και δεν σου ζητούσα αναλυτικά όλες σου τις δαπάνες. Με πίεζε και η μάνα σου η Ευρώπη να σου αφήσω την ελευθερία, για να σου δείξω σεβασμό και για να μεγαλώσεις με κλασική παιδεία και όχι με γερμανική πειθαρχία. Κάτι έβλεπα τελευταίο καιρό, αλλά να σου πω όλη την αλήθεια, πολλοί από τους λογαριασμούς σου ήταν τόσο μεγάλοι που πλέον ήσουν από τους μεγάλους πελάτες μου.
-Θα με τρελάνεις ρε πατέρα. Με βλέπεις για πελάτη?
-Γιατί γιέ μου? Εσύ δηλαδή που τόσο καιρό σπαταλάς στο όνομά μου, δεν με βλέπεις σαν σπόνσορα?
-Καλά ρε πατέρα. Δίκιο έχεις. Θα το μαζέψω. Βάλε μία πλάτη τώρα, μην πληρώσω το δάνειο πιο ακριβά από ότι το πληρώνουν οι πιο φτωχές χώρες του κόσμου.
-Γιε μου, αν δεν μου τραβούσε το μανίκι η μάνα σου, και αν δεν ήξερα ότι αν δεν σε στηρίξω τα επόμενα τηλεφωνήματα του τραπεζίτη θα είναι στα 5 αδέλφια σου, τότε δεν θα σου έκανα αυτή την προσφορά. Θα σου δανείσω με κόστος κάπου στην μέση. Όχι όσο έπαιρνες μέχρι χθες, αλλά ούτε όσο σου αξίζει. Κανόνισε να τα φέρεις βόλτα.

Και πέρασε ένας χρόνος και κάτι.

-Έλα πατέρα.
-Τι θέλεις πάλι? Χθες δεν τα λέγαμε? Προχώρησες με το μάζεμα του σπιτιού σου?
-Έχω πρόβλημα ρε πατέρα. Έκοψα μερικούς φραπέδες από τους κολλητούς, ξαπόστειλα την υπηρέτρια, η γυναίκα πλέον δεν πάει κάθε μέρα για μανικιούρ, τα παιδιά μου έχουν στριμωχτεί. Το σπίτι είναι πλέον βουβό. Κάθονται όλοι και με κοιτάζουν με μουτζώνουν, δεν μου μιλάνε.
-Άστους να ξεθυμάνουν. Κράτα σταθερά εσύ.
-Ναι ρε πατέρα. Αλλά πήγα πάλι στον τραπεζίτη και μου λέει ότι για να με δανείσει θέλει να μου βάλει επιτόκιο όσο καμία άλλη χώρα αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
-Καλά, γιατί πήγες στον τραπεζίτη?
-Δεν μου έβγαιναν πάλι τα λεφτά!
-Πως? Καλά, δεν είπαμε ότι θα σε στηρίξω, αλλά έπρεπε να τα φέρεις βόλτα με αυτά που σου έδωσα?
-Δεν γίνεται ρε πατέρα. Κάνει απεργία ο κολλητός μου, η τηλεόραση με βρίζει όλη μέρα, δεν έχω πλέον δουλειά για κανέναν στο σπίτι. Όλοι κάθονται και με μουτζώνουν.
-Παιδί μου, δεν σου είπα να τα φέρεις βόλτα? Τους εξήγησες τι παίζει?
-Ναι ρε πατέρα. Οργανώνονται και λένε να μην πληρώσουμε τίποτα!
-Τι εννοείς?
-Να μην πληρώσουμε τον τραπεζίτη, αλλά και εσένα.
-Τώρα θέλεις να σου απαντήσω σε αυτό?
-Όχι ρε πατέρα. Προσπαθώ να τους το εξηγήσω, αλλά μάλλον έχουν φτάσει στα όριά τους.
-Να σου πω. Μην μου λες για όρια εμένα. Ξέρεις πως ζήσαμε με την μάνα σου τόσα χρόνια?
-Δεν με βοηθάς πατέρα. Ξέρεις πως είναι ο άνθρωπος. Όταν συνηθίσει κάτι, δύσκολα του το παίρνεις. Άντε, σκέψου, τι θα κάνουμε?
-Ναι. Κάτι θα σκεφτώ. Έπεσαν και οι πωλήσεις μου στο σπίτι σου, και μου γκρινιάζουν οι πωλητές μου.
-Να ρε πατέρα, κάτι τέτοια μου λες και θέλω να έρθω να σε πάρω από τα μούτρα, να σου θυμίσω πόσα μου χρωστάς όταν τσιλιμπούρδιζες το 1942. Τέλος πάντων. Δεν θα βγάλει κάτι η κουβέντα έτσι. Πες, τι θα κάνουμε?
-Κοίτα. Λέω να μου πουλήσεις για 10.000 εκείνη την πισίνα που έχεις στην βίλα σου. Θα έρθω να της βάλω εισιτήριο και θα μπορείς να την χρησιμοποιείς όσο θέλεις και μπορέις.
-Ρε πατέρα, η πισίνα αυτή κόστισε τουλάχιστον 50.000. Και θέλεις να μου βάλεις και εισιτήριο?
-Άσε πόσο σου κόστισε. Τι θα την κάνεις αν δεν έχεις νερό να της βάλεις σε λίγες εβδομάδες?
-Οκ. Άντε, θα τα βρούμε στην τιμή. Το εισιτήριο τι το θέλεις ρε άνθρωπε?
-Να σου πω, το ίδιο δεν κάναμε και με το ελικοδρόμιο σου? Δεν στο έφτιαξα εγώ και σου έβαλα εισιτήριο?
-Να πατέρα, αλλά αυτό το έφτιαξες εσύ.
-Και τώρα σου δίνω λεφτά για κάτι που έφτιαξες εσύ. Τι διαφορά έχει?
-Καλά τα λες. Οκ. Άντε, στείλε λεφτά γιατί μεθαύριο λήγει ένα μεγάλο ομόλογο, και δεν πιστεύω να αντέχει άλλη καθυστέρηση ο τραπεζίτης. Με έχει βάλει έτσι και αλλιώς ήδη στην προτελευταία κατηγορία.
-Μεθαύριο είπες ε?
-Ναι, μεθαύριο.
-Οκ γιε μου. Θα στα στείλω τα λεφτά, αλλά θα μου φέρεις ένα χαρτί με τις υπογραφές όλων των μελών της οικογένειάς σου ότι καταλαβαίνουν την σοβαρότητα της κατάστασης, και ότι συμφωνούν με την συνεννόηση μας.
-Πλάκα μου κάνεις ρε πατέρα? Δεν τους ξέρεις τους κολλητούς μου? Και μόνο που θα τους πω ότι θα πληρώνουν εισιτήριο για την πισίνα θα με φάνε λάχανο. Τους έχω ακούσει που λένε στα παιδιά μου ότι αν ήταν εκείνοι στην θέση μου, θα σου τα έλεγαν ένα χεράκι και θα την βγάζαμε πάλι φίνα.
-Καλά, πες τους να περάσουν μια βόλτα από το γραφείο μου να μου τα πουν.
-Θα τους το πω. Μην σου πω θα τους ζητήσω να καθίσουμε να βγάλουμε παρέα το μεσοπρόθεσμο πλάνο.
-Καλή ιδέα. Άντε, τους περιμένω.


Και πέρασε μία μέρα.

-Πατέρα.
-Ρε γιε μου. Που έχεις μπλέξει. Τι είναι αυτοί που ήρθαν εδώ?
-Δεν στα έλεγα?
-Καλά εσύ τα έλεγες. Εγώ δεν τα πίστευα. Έφευγαν γελαστοί, αφού τους έλεγα ότι δεν πάτε καλά. Παράξενα πράγματα.
-Και που να σου πω τι έγινε πριν λίγο. Τους είπα ότι τέλος, αν δεν κάτσουμε όλοι μαζί να βγάλουμε ένα πλάνο, θα φύγω για την Σουηδία. Και άρχισε να χειροκροτάει ο ένας λέγοντας ότι επιτέλους ήρθε η ώρα που χρόνια περίμενε, ότι θα έρθουμε όλοι μαζί να φωνάξουμε δυνατά για τα δικαιώματά μας, να μας δώσεις κι άλλα λεφτά με χαμηλό κόστος και κάτι άλλα τέτοια. Τον άκουγα εγώ. Και μου είπε να μην χαίρομαι, γιατί δεν θα κρατήσει καιρό αυτή η συμμαχία. 3 μήνες, ίσα ίσα να έρθουμε μέχρι το σπίτι σου και να σου κάνουμε την φασαρία. Μετά θα αναλάμβανε δικαιωματικά και λογικά τον έλεγχο.
-Μικρέ. Τι μου τα λες αυτά? Τι υπογραφές που σου ζήτησα τις μάζεψες? Το μεσοπρόθεσμο το αποφασίσατε?
-Ακουσέ με ρε πατέρα. 3 μήνες, να έρθουμε όλοι μαζί, να μας βάλεις μυαλό, να κάνεις και εσύ λίγο πίσω, να προχωρήσουμε με ασφάλεια.
-Ξέχνα το. Αύριο λήγει το ομόλογό σου. Και από εμένα δεν βλέπεις φράγκο.
-3 μήνες ρε πατέρα.
-Άσε. Δεν βάζετε μυαλό εσείς εκεί κάτω. Και 12 μήνες να σας δώσω, πιστεύεις ότι θα τα καταφέρετε να τα βρείτε?
-Δίκιο έχεις ρε πατέρα. Αλλά τώρα τι θα κάνω?
-Πάρε τους εχθρούς σου κοντά. Σφίξε τα δόντια και όρμα για μία τελευταία φορά στην μάχη. Ο καθένας να πάρει την ευθύνη του. Φτιάξε ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, βάλε έναν καλό νομικό να το στηρίξει, ξεκίνα την ενημέρωση των ενοίκων σου για το τι συμβαίνει, και σε 3 μήνες βάλτους να ψηφίσουν.
-Και αν δεν βγω ρε πατέρα τι θα γίνει με το σπίτι μου?
-Όχι παιδί μου. Να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα. Μην χάσεις τον έλεγχο. Τα αποτελέσματα θα τα διαχειριστούμε. Κάνε εσύ σωστά την δουλειά σου, και θα δεις ότι θα καταλάβουν οι περισσότεροι τι συμβαίνει. Και αν δεν καταλάβουν, άσε, μετά θα το χειριστώ αλλιώς εγώ.
-Οκ. Πάω να βρω όσους μπορώ. Στείλε τα λεφτά ε.
-Είπαμε. Μεσοπρόθεσμο πρώτα. Αλλά να ξέρεις ότι τα είπαμε με την μάνα σου, και θα σου στείλουμε και κάτι έκτακτα χρήματα που είχαμε στην άκρη για τέτοιες περιπτώσεις. Πήρα και τον τραπεζίτη και του το είπα,
-Μπράβο ρε πατέρα.
-Μην με ευχαριστείς ακόμα. Φέρε το μεσοπρόθεσμο, και ξεκίνα την διαδικασία με το πούλημα πριν να είναι αργά.
-Να σου πω ρε πατέρα. Δηλαδή, μεταξύ μας, αν δε τα κάνω αυτά, τι θα γίνει?
-Κοίτα, έχουν αρχίσει να γκρινιάζουν τελευταία και οι δικοί μου οι ένοικοι ότι κακώς σε στηρίζω με λεφτά τους.
-Τι λεφτά τους ρε πατέρα. Μια χαρά τρώνε από τους τόκους μας.
-Ναι, καλοί οι τόκοι, αλλά πρέπει να πληρώσεις κάποια στιγμή και το δάνειο.
-Σωστά. Σε διέκοψα. Τι έλεγες?
-Έλεγα, ότι και οι δικοί μου έχουν αρχίσει να γκρινιάζουν. Δεν μπορώ να σου κάνω ένα τεράστιο δώρο, έτσι που να μην με φάνε και εμένα. Άσε που αν δεν στρώσεις το σπίτι σου, και το μισό σου χρέος να σου το ξεπλήρωνα, πάλι σε 7 χρόνια τα ίδια θα χρώσταγες.
-Αυτά μου λέει και ένας δικός μου εδώ.
-Έτσι είναι. Αν λοιπόν χρειαστεί, θα το πληρώσω το μισό σου χρέος, αλλά θα εσένα θα σου κοστίσει πολύ παραπάνω από ότι πραγματικά σου αξίζει. Και ξέρεις γιατί?
-Γιατί δεν έχω βάλει τάξη στο σπίτι μου?
-Όχι παιδί μου. Και γι'αυτό, αλλά κυρίως γιατί ο τραπεζίτης έχει αρχίσει να πιέζει την μεγάλη αδελφή σου.
-Αυτή που μου μοιάζει στην φάτσα λες, μην λέμε και ονόματα?
-Ναι. Δεν πουλάει πλέον η φινέτσα, το σχέδιο, η ιστορία της. Πλαδάρεψε και γέρασε. Τραβιέται με πλαστικές, και φάρμακα, αλλά δεν τα πάει πολύ καλά.
-Κατάλαβα. Και αν πέσει και εκείνη έξω, δεν έχεις αρκετά λεφτά να μας ξελασπώσεις όλους?
-Δεν γίνεται αυτό μικρέ. Αν φτάσει η ώρα που θα πρέπει να σώσω όλο τον νότο, τότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω Μέχρι και η θεία σου από την Αμερική δεν θα μπορεί να βοηθήσει. Είναι ασθενική τελευταία.
-Κατάλαβα. Οκ ρε πατέρα. Σε κλείνω τώρα. Α, και ανεξάρτητα από το τι θα γίνει, σε ευχαριστώ για όλα.
-Δεν χρειάζεται, αλλά το εκτιμώ. Κάνε τώρα αυτό που αξίζει το βαρύ σου όνομα Οδυσσέα.
-Που το θυμήθηκες αυτό τώρα ρε πατέρα? Άντε, γεια σου και φίλα μου την μάνα.
*κλακ*

Έλα ρε γυναίκα, μην στεναχωριέσαι. Θα τα καταφέρουμε. *2

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σεβόμαστε όλες τις απόψεις, αλλά προτιμάμε τα ελληνικά και όχι τα greeklish, το χιούμορ και όχι τις ύβρεις.
Σας παρακαλούμε πολύ να γράφετε με ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας.
Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται.
Ευχαριστούμε.

Μετατροπέας Greeklish σε Ελληνικά

Αν θέλετε να συμπεριλάβετε εικόνα στο σχόλιό σας περικλείσετέ τη μέσα στα [im] και [/im] δηλαδή: [im]Η-διεύθυνση-της-εικόνας-σας-εδώ[/im]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Best Blogger TipsBest Blogger Tips